Contatti
Fog
23.11.2010 09:10
krasivo!:)
29.10.2009 07:31
Dragana, katya_taraban, Marisha Naletko, Viktor Balalaikin, Ольга Гулецкая, Катя Ясная, rivit, V.Buturlia (albion), ДиК, Katerina Trinity, ronin, DMITRY APALIKOV всем спасибо
высоко забрались
красивый осенний квадратик
красивый осенний квадратик
28.10.2009 15:51
Катя Ясная, спасибо
28.10.2009 15:47
Яркие краски осени, смягченные туманом... Прелесть 
28.10.2009 15:43
Ольга Гулецкая спасибо
28.10.2009 15:17
Viktor Balalaikin, спасибо и вам 
28.10.2009 15:16
И мне 
28.10.2009 15:07
Marisha Naletko, и вам спасибо
и мне.
28.10.2009 14:46
katya_taraban, спасибо
28.10.2009 14:37
нравится настроение
////
23.11.2010 09:07
bravo!
12.11.2010 23:19
предмет есть Mostra ritaglio
Mostra ritaglio
12.11.2010 23:09
сравните
то, что надо! я сама шью - знаю.)
11.11.2010 19:49
не понял
11.11.2010 15:07
нет предмета?
list
29.10.2009 18:08
Mostra ritaglio а мне нравится вот так и без листа
10.10.2009 14:51
всем спасибо
10.10.2009 08:18
Живописно, лирично, красиво.
09.10.2009 19:51
Трогательно...
09.10.2009 18:08
спасибо
*whyborn*, толькі пабачыла здымак, адразу верш прыгадаўся. :-)
09.10.2009 17:50
Поэтично
Уладзімір Караткевіч
У векавечнай бацькаўшчыне клёны
Нячутна пачынаюць аблятаць
На рыжую траву, на мох зялёны,
На весніцы,
На ціхі стаў, на гаць.
Зямля глядзіць азёрамі-вачыма
На ясны свет, што стыне у красе.
Як чыста, бы святло абшары вымыла,
Як ціха - быццам зніклі людзі ўсе.
Адвечная мая! Ў сцюдзёных росах,
Як летась, як мільёны год таму...
Ляцяць на ветры косы рыжай восені,
І кліча лісцяў жоўты сум зіму.
На вуснах стыне горкі смак рабіны,
Цалую іх, халодныя як лёд.
О вы, што будзеце ісці з дзяўчынай
Пад тымі ж клёнамі праз сотню год,
Ці зразумееце, што мы кахалі,
Што зніклі так, як знікнеце і вы,
Што векавечны толькі край, і далеч,
І жоўты ліст на зелені травы,
Што ў векавечнай бацькаўшчыне клёны
Тысячагоддзі будуць аблятаць
На рыжую траву, на мох зялёны,
На весніцы, на ціхі стаў, на гаць,
Што нездарма яна з асінак рудых,
Калі ідзеш увосень па зямлі,
Раняе золата пад ногі людзям,
Каб мы яе любілі й бераглі.
Нячутна пачынаюць аблятаць
На рыжую траву, на мох зялёны,
На весніцы,
На ціхі стаў, на гаць.
Зямля глядзіць азёрамі-вачыма
На ясны свет, што стыне у красе.
Як чыста, бы святло абшары вымыла,
Як ціха - быццам зніклі людзі ўсе.
Адвечная мая! Ў сцюдзёных росах,
Як летась, як мільёны год таму...
Ляцяць на ветры косы рыжай восені,
І кліча лісцяў жоўты сум зіму.
На вуснах стыне горкі смак рабіны,
Цалую іх, халодныя як лёд.
О вы, што будзеце ісці з дзяўчынай
Пад тымі ж клёнамі праз сотню год,
Ці зразумееце, што мы кахалі,
Што зніклі так, як знікнеце і вы,
Што векавечны толькі край, і далеч,
І жоўты ліст на зелені травы,
Што ў векавечнай бацькаўшчыне клёны
Тысячагоддзі будуць аблятаць
На рыжую траву, на мох зялёны,
На весніцы, на ціхі стаў, на гаць,
Што нездарма яна з асінак рудых,
Калі ідзеш увосень па зямлі,
Раняе золата пад ногі людзям,
Каб мы яе любілі й бераглі.
этот "поток мыслей" Mostra ritaglio похож на рог единорога.
это Mostra ritaglio - сквозная контузия.
остальное нравится