Вёска. Без гаспадынi...
- дзядька Iван, адзiн, гаспадынi няма 5 гадоу як... Дзецi у горадзе, бываюць калi- нiкалi, ёсть кабылка, курачкi, сабака... i усё.. Адзiн. Вёска умiрае... Адзiн у хаце, адзiн у двары, адзiн у працы... Колькi цяпер сказау добрых слоу пра гаспадыню, цётку Анюту - нiколi столькi не казау ёй за усё жыццё, як зразумеу пра тое, што трэба было шкадаваць i берагчы яе... Як сумна у старасцi аднаму, тым болей мужыку.. Жанчыны - яны мацней, яны болей трываюць, яны блiжэй да дзяцей... А дзяды, iм без гаспадынi, лiчы жыць напалавiну... Кажа - так бывае тяжка на душы аднаму, iншы раз, што i жыццё не патрэбна... Але моцныя яны, дзяды нашы... I гаспадарку даглядае, i бульбу садзiць, як бяз бульбы!.. I дровы загатаваць - сам, i на ровары па вёсцы, i родным дапамагчы - заусёды... Колькi iх такiх дзядоу... На гэтай зямлi...
Але так сумна бывае у адзiноце...